9 september 2021

Denken in mogelijkheden in plaats van beperkingen!

Blog 3 van 3 (Alix)

“Van Japanstudies naar werken voor de gemeente: hoe is dat gegaan? Zoals ik in mijn vorige blog vertelde, heb ik Japanstudies nooit afgemaakt. Kort daarna werd ik bij mijn vorige werkgever ontslagen en kwam ik in de bijstand terecht. Normaal gesproken heb je een sollicitatieplicht als je in de bijstand zit, maar voor mij werd een tijdelijke uitzondering gemaakt zodat ik mijn therapie af kon ronden én met hulp van Prodeba mijn dagelijkse leven weer op de rit kon krijgen. Ik heb overigens in de tussentijd wel zelf gesolliciteerd en naar werk gezocht: barista bij Starbucks, medewerker in een bakkerij, een ijssalon, maar overal werd ik afgewezen of kreeg ik niet eens een reactie. Een ‘echte’ baan in bijvoorbeeld marketing durfde ik niet op te solliciteren, omdat ik nog zoveel bezig was met mijn mentale gezondheid en zelfredzaamheid. 

Via-via heb ik uiteindelijk gehoord over het doelgroepregister. Het doelgroepregister is een database, beheerd door UWV, waarin personen geregistreerd staan die vallen onder de Banenafspraak. De Banenafspraak is een afspraak die de overheid heeft gemaakt met werkgevers om meer mensen met ziekte of handicap aan het werk te helpen. Van de website van UWV: “Een Indicatie banenafspraak is een verklaring die u krijgt als u zelfstandig kunt werken bij een gewone werkgever, maar door uw ziekte of handicap niet in staat bent het minimumloon te verdienen. Ook niet als u werkt met een voorziening, zoals een aangepaste werkplek. Krijgt u een Indicatie banenafspraak? Dan valt u onder de doelgroep van de banenafspraak. De gemeente kan u dan helpen bij het vinden van werk”. 

Samen met mijn begeleider van Prodeba hebben we een aanvraag ingediend bij UWV om mijn indicatie te krijgen. Een arbeidsdeskundige interviewde mij, bekeek een aantal medische verslagen en concludeerde daaruit dat mijn autisme een dusdanig grote rol speelt dat ik een aangepaste baan moet hebben. De afdeling van de gemeente Leiden die mensen uit het doelgroepregister begeleidt naar werk, is DZB. Vroeger heette dit “De Zijl Bedrijven” en was het een sociale werkplaats. Inmiddels heet het dus simpelweg DZB en voeren ze allerlei activiteiten uit die gericht zijn op het vinden (en behouden) van werk. Het maakt niet uit of je 18 of 58 bent, of je geen diploma hebt of een PhD, of je een lichamelijke handicap hebt of een psychische stoornis: iedereen wordt geholpen.

Ik werd ook aangemeld voor een traject naar werk. Samen met een jobcoach heb ik o.a. een competentietest gedaan, geoefend met een sollicitatiebrief schrijven en gekeken naar werkgevers waar je op oriëntatie bezoek kan gaan. Het bleef lastig. Ondanks mijn diploma’s in Marketing & Communicatie is dit niet per se een sector waar ik in wil werken. Daarnaast is mijn maximale arbeidscapaciteit vastgesteld op 24 uur per week, waardoor ik altijd naar een parttime baan moet kijken. Na een aantal gesprekken nodigde mijn jobcoach een van zijn collega’s uit om mee te denken. Zij gaf aan dat intern bij DZB iemand wegging en ze een vervanger nodig hadden. Ik voldeed niet helemaal aan de eisen, maar ze ging proberen om er een deelfunctie van te maken. Dit is uiteindelijk gelukt: de functie is opgesplitst in twee delen. Het ene deel bestaat uit contact met werkgevers, gastvrouw-achtige taken, enz. Het andere deel bestaat uit taken die vooral achter de schermen uitgevoerd worden: formulieren en aanwezigheidslijsten maken, vacatures schrijven en uitsturen, afspraken inplannen, enz. Naast mij is er nog iemand aangenomen (die niet in het doelgroepregister staat) die het eerste deel oppakt. Zij is daar heel erg goed in en vindt zulke werkzaamheden veel leuker dan lijstjes maken achter de computer. Bij mij is het precies andersom: ik vind het heerlijk om zelfstandig achter mijn computer lijstjes te maken en ben blij dat ik niet de hele dag contact heb met mensen. Zo vormen we samen een goed team dat perfect past op de functie!

Inmiddels werk ik zelfs 28 uur in de week en zijn mijn taken iets uitgebreider dan toen ik begon bij DZB. Ik ben heel blij dat ze het vertrouwen in mij hadden en mij deze baan aanboden. Mijn manager en collega’s weten van mijn autisme en houden er rekening mee. Ik kan het aangeven als ik iets onprettig of lastig vind, of juist iets nieuws wil proberen. Verder word ik gezien als ‘gewone’ collega en niet anders behandeld dan mijn collega’s die niet in het doelgroepregister staan. Ik voel me gewaardeerd, draag wat nuttigs bij aan de samenleving en verdien mijn eigen geld: ik ben mega trots op mezelf.

Dit is mijn persoonlijke verhaal. Hoewel ik nog steeds achter de boodschap sta dat je veel kan bereiken als je er hard voor werkt, ben ik me wel degelijk bewust van bepaalde privileges die ik genoot. Zo heb ik ouders die mij aanmoedigden om naar school te gaan, en mij volledig vrij lieten in welke studie ik wilde volgen. Ze hebben bijgedragen aan mijn school- en leefkosten en hebben mij gesteund tijdens therapie en opnames. Dit zal niet voor iedereen het geval zijn, wat jou of mijn ervaring niet minder valide maakt; het is echter goed om je hiervan bewust te zijn.

Prodeba zorghulp

Kom je er niet uit?
Neem dan contact met ons op.