25 mei 2021

Het leven leven zoals het bedoeld is

Vanaf kinds af aan heb ik altijd een zekere nervositeit gevoeld – een gevoel van ongeaard zijn. Niet wetende wat daaraan ten grondslag lag, ben ik maar gaan werken met de middelen die ik had. Naar mijn ouders luisteren – wat goed en fout was, wat normaal en niet normaal was – hoe ik mezelf moest presenteren en waaraan ik moest voldoen. Voor korte perioden werkte dat soms. Ik werd duidelijker in mijn communicatie en hield mijn schoolwerk goed bij. Echter lag er altijd een terugval op de loer. De schijn van het goed functioneren verviel dan in een patroon van teruggetrokkenheid en kenmerkte zich in schichtigheid in interactie.

Op de middelbare school kreeg ik een eetstoornis. En hoe slecht dat ook was voor mijn lichaam – mijn brein had orde, vastigheid en een kwantificeerbare methode om te kijken of ik het ‘goed’ deed. Dat werkte ook voor een tijdje totdat ik in de bovenbouw van de middelbare school overspoeld werd door chaos. Mijn methoden om orde te handhaven schoten uiteraard te kort en ik begon gebreken te vertonen in mijn functioneren. Op een gegeven moment begon ik mijn persoonlijkheidskenmerken te verliezen en had ik niet meer het gevoel bewust te leven. Mijn ouders zijn mij toen intensiever gaan begeleiden en zouden dit voortzetten tot het einde van mijn traject. Uiteindelijk heb ik na mijn eindexamen jaar opnieuw te doen, toch mijn middelbare school diploma gehaald. Voor mij was dat een keerpunt. Deze keer zou ik het goed doen en niet meer vervallen in periodes van onbewustzijn en zenuwachtigheid. Het bleek echter geen kwestie van pure wilskracht, want het jaar daarop tijdens mijn studie werd ik weer overweldigd door chaos – ongeordendheid van mijn dagelijkse dingen en het verlies van overzicht. Ik wist dat ik er alles aan had gedaan om het deze keer te laten slagen, dus besloten mijn ouders en ik de mogelijkheid niet uit dat het aan iets anders kon liggen. Ik wilde persé naar een psycholoog.

Ik was blij om te onderzoeken waar het nu eigenlijk fout ging, maar toen ik de psycholoog over mijn problematiek vertelde; concentratieproblemen, de groep niet aanvoelen, gevoel dat ik signalen mis, verlies van overzicht en chaos – was ze niet erg onder de indruk. Ze was zelfs erg veroordelend. Ik kreeg het standaard antwoord: ‘dingen hoefden niet perfect’ en ‘je moet de situatie accepteren zoals het is’. Toen ik erop hamerde dat ik graag wilde verbeteren, maar het probleem niet kon identificeren ging ze kort door de bocht door te zeggen dat ‘ik er met iemand over zou kunnen praten’ en dat dat mij een geruststellend gevoel kon geven. Ik wist dat dit niet zou werken – de specifieke denkstappen die ik miste kon ik daar niet mee verkrijgen.

Dus ik stapte over naar een tweede psycholoog – ook deze was erg veroordelend. Na een aantal sessies te hebben uitgezeten, vertelde hij mij dat hij zich eerlijk gezegd niet goed had kunnen inleven in mij en mij daarom niet verder kon helpen. Ik had dat allang geconstateerd – maar had hem het voordeel van de twijfel gegeven. Naar aanleiding hiervan, zou wel een test gaan doen voor autisme en ik was er bijna zeker van dat ik dit had. Ik was inmiddels 21, was net aan een nieuwe studie begonnen, woonde bij mijn ouders en zelfstandigheid was ver te zoeken. Ik ergerde mij aan deze onzelfstandigheid en begon te formuleren wat ik nodig had. Ik dacht eraan dat één keer per week iemand mij zou moeten helpen met mijn planning en als er iets niet goed ging dan zouden we dat moeten evalueren. Bovendien zou ik met die persoon moeten bespreken hoe ik mijn studie- en sportdoelen zou moeten halen. Daarnaast wilde ik nog diepere zaken aanpakken. Ik wilde weten wie ik was en waarom ik mij zo voelde.

Toen kwam Prodeba in beeld. Hier kreeg ik eerst mijn praktische begeleider. Dat heeft een half jaar geduurd voordat ik bij een therapeut kwam. In dat halfjaar kon ik precies doen wat ik voor ogen had. Doelen stellen en daar naartoe werken. De praktische begeleider had Prodeba goed uitgekozen, door te kijken naar verschillende factoren. Zo hadden ze niet alleen iemand gekozen die redelijk dichtbij mijn leeftijd zat, maar ook iemand met wie ik de afkomst gemeen had. Hierdoor was het contact makkelijker en konden we uiteindelijk altijd op dezelfde golflengte komen.

Daarna is mijn therapie begonnen. Dit heb ik twee jaar gedaan, waarna ik er meer dan klaar voor was om mijn eigen weg te gaan. Deze therapeut was niet veroordelend. Ze was rationeel in haar benadering en reikte mij middelen aan om aan de slag te gaan. Uiteraard heb ik zelf heel wat moeten onderzoeken en hebben mijn ouders met mij mee geleerd, maar het werkte en wij boekten vooruitgang. Ik leerde met de dag meer over het autisme en overprikkeling. Overprikkeling is een staat waarin het brein te veel prikkels ontvangt en daardoor gebrekkig gaat functioneren. Dat had er dus voor gezorgd dat ik mij in het verleden zo nerveus had gevoeld en mij vaak moest terugtrekken in mijn eigen wereld. Gedurende deze twee jaar heb ik de classificatie autisme gebruikt om te identificeren waar mijn knelpunten lagen, maar door ze op te lossen hoefde ik mij niet langer te identificeren met het autisme. Daardoor kreeg ik meer ruimte om mij te richten op interactie met anderen en het leven te leven zoals het bedoeld is.  

Prodeba zorghulp

Kom je er niet uit?
Neem dan contact met ons op.